De één zwaait de scepter over een mannenwalhalla aan het Gelderlandplein, de ander is de koning van de late-avondtelevisie. Ze vinden elkaar in een liefde voor Een Goed Verhaal. Tweegesprek met beste vrienden Rick Moorman en Humberto Tan.

Screen Shot 2016-05-16 at 12.02.14

De rossige man is gewend om veel aan het woord te zijn. Als hij binnenkomt, weet je dat de zaak van hem is. Een man die deining veroorzaakt, en dat van zichzelf weet. Hij charmeert, dirigeert, controleert. De kale man is rustiger, behoedzamer. Als hij binnenkomt, is het even alsof iedereen een zucht van verlichting slaakt. Net als de rossige man weet hij wat hij wil. Niet op de foto met de Harley-Davidson in de zaak. Want hij rijdt BMW. Dat merk past bij hem. Een Harley niet. Hij legt niet uit waarom, je vraagt er ook niet naar, hij straalt uit dat het zo is. Het zijn twee mannen van absolute waarheden, van geen twijfel.

De rossige man heet Rick Moorman (53). Hij is trots op zijn winkel aan het Gelderlandplein, zijn ‘mannenwalhalla’. Zijn vader begon de zaak in 1981, Rick liet ‘m grondig verbouwen in 2014. Alles hier staat in dienst van de man. Er is een barbier, er wordt wijn verkocht, pennen, horloges, stropdassen, er is uitstekende koffie. En kleding natuurlijk, van de beste merken. Beneden staat een biljarttafel. Rick weet wat mannen willen: een winkel waar alles in dienst staat van hem. Waar ze met hun vrouw naartoe kunnen omdat er mensen werken die verstand van zaken hebben. Die rustig blijven als ze hem vragen: “Wat zoekt u?”, en zij antwoordt: “Mijn man wil blauw”. Een antwoord dat Moorman zo vaak voorbij hoort komen, dat hij het tot titel maakte van zijn boek met anekdotes over zijn leven als kledingverkoper en -adviseur.

De kale man is Humberto Tan (50). Hij is presentator van RTL Late Night, op zijn schouw staan de belangrijkste tv-prijzen. Hij stelde cd’s samen, schreef boeken en heeft een eigen kledinglijn, die hij tien jaar geleden startte met Moorman. In de winkel is een aparte hoek voor de Humberto-lijn. Met een tv (met daarop RTL4 aan), met boeken over Suriname, over avontuurlijke reizen. Humberto: “Ik ben geen retailer. Maar als je mij vraagt hoe ik zo’n hoek zou inrichten, kies ik voor natuurlijke materialen. Geen lamellen, maar gordijnen. Geen staal, maar hout. Warm, persoonlijk.”

Screen Shot 2016-05-19 at 12_Fotor

Keyword: Interesse

Zowel Rick als Humberto weten hoe je mensen op hun gemak stelt. Door interesse te tonen. Rick: “Door niet te denken: daar loopt een lichaam, dat ik moet omhullen. Als ik zo zou werken, zou niemand terugkomen. Als jij als klant het gevoel krijgt dat ik je zie als mens, dat ik geïnteresseerd ben, kom je terug.” Humberto: “Mijn werk is het makkelijkst als ik kan zeggen: ‘Vertel’. Maar bij sommige gasten werkt het niet zo. De vier vrienden die het bloedbad in de Parijse concertzaal hadden overleefd, bijvoorbeeld. Vrijdag waren die aanslagen, maandag zaten Ferry, Bob, Dexter en Frank bij ons aan tafel.”

Rick: “Hoor je wat hij zegt? Bij ons aan tafel. De meeste talkshowhosts zeggen: zaten bij mij aan tafel.”

Humberto: “Ik wist dat twee van de vier het lastig vonden om hun verhaal te doen. Ferry kwam als eerste binnen. Hij was er nog helemaal vol van. Hij vond het eng, op tv. Ik zei: ‘Het is ook eng. Hoe kan ik je proberen rustig te krijgen?’ Ik vroeg het zo aan hem. Ik heb geen verborgen agenda. Hij wist het niet, ik wist het wel. Ik zei: ‘Je houdt van muziek, ik ga je iets laten horen. En jij moet raden wat het is’. Ik pakte mijn telefoon en liet een nummer horen dat iedereen nu kent, maar toen nog niet uit was. Ik vroeg wat hij ervan vond. Hij vond het wel tof. Ik zeg: ‘Weet je wie dit is? Justin Bieber’. Ferry moest lachen. ‘Dat ik Justin Bieber nog eens tof zou vinden’. Het was totaal andere muziek dan waar hij van hield, anders dan Eagles of Death Metal, waar ze in Parijs naartoe waren gegaan. Dat liedje haalde de spanning weg. Daarna vroeg ik of hij al had gegeten. Had hij niet. De andere jongens ook niet. Ik zei: ‘Je moet eten man’. Het werd een heel goed gesprek aan tafel. En dat kan alleen als je je continu verplaatst in de ander. Als je je eigen agenda loslaat.”

Rick: “Dat zeg ik altijd. Het gaat om mensen. In mijn vak, in zijn vak.”

 

Bron: GP Magazine

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s